اسماعیل محمدنژاد / Esma'eil Mohammad-Nejad : عزیزان دوستى که زیر نور ماه و چشمک ستارگان در خلوت دل انگیزتان کلوخ درب "کلبه ى ایرانیان" را نواختید و روشنى بخش محفل زیبا پسندان شده اید... سلام . . . رسیدن به خیر! خسته نباشید! از اینکه پذیراى مهمانانى "خوش سیرت" چون شمایم خرسندم.امیدوارم بتوانم همیشه "شمع عشقتان" را با ورود به وبلاگم روشن نگاهدارم. چه زیبا فرمود حضرت حافظ : که عشق آسان نمود اول ولى افتاد مشکلها عاشقى دل شکسته از تبار عاشقان سبز طینتم که تنها آرزویم "سعادت معشوق" است و "دعاى سلامتى و خیر" بدرقه ى راهش را از خدایم خواستارم... من اسماعیل هستم که 24 بهار زندگیم را در سایه سار دستان تواناى معبود سپرى کردم؛مى گویم 24 بهار چون خدایم پرونده ى آفرینشم را در 6/3/1367 به ثبت رسانید! و مانند خیلى از شما مهمانان عزیز،من نیز چون قایق سوارى بر روى امواج پر تلاطم زندگى،بارها دستخوش فراز و فرود این تلاطم گردیدم و به خشکى که رسیدم پایم بارها با برخورد به سنگى پیچید و به زمین خوردم؛اما همیشه نگاهدارم "حامیانى" را بر روى زمین برایم قرار داد تا در مواقع لزوم با لبخندى بسویم بیایند و مرا در آغوششان بگیرند و این حامیان کسانى نبودند جز پدر و مادر ، برادرانم و تنها خواهرم... و امروز با عشق و حمایت این عزیزان بر پایم استوارم و به آینده اى شیرین چشم انتظار... با امید به اینکه همه ى شما "مهمانان کلبه ى ایرانیان" همیشه در سایه سار نگاهدارى چون "خداى بى همتا" و "فرشتگان زمینى" چون "پدر و مادر" و "خواهر و برادر" باشید و "عشقتان همیشه پا بر جا و مداوم باشد." آرزومندم از "مهمان" میزبانى چون من بودن،راضى و مسرور گردید. " یا حق . . . "